Lubię otaczać się ludźmi biedniejszymi lub głupszymi, czy też w jakiś inny sposób gorszymi ode mnie. Nigdy się z nich nie wyśmiewam ani nic takiego, nie. Po prostu patrząc na nich, sama siebie dowartościowuję. Tylko w głowie, nie mówię tego na głos. Wiem, że to i tak okropne, zdaję sobie z tego sprawę.
Dodaj anonimowe wyznanie
Skoro stawiasz siebie na hipotetycznym piedestale, zapytam wprost:
Nie jest Ci w jakiś sposób nudno?
Z głupszymi niekoniecznie pogadasz na interesujące Cię tematy, z biedniejszymi niekoniecznie zrealizujesz swoje plany, na przykład wymagające większych zasobów finansowych.
Nie lepiej piąć się w górę i równać co najmniej do mądrzejszych (może być, że i do zasobniejszych) ? ? 🤔
@Frog
Bycie leniwym jest tak męczące, że nie ma się już siły nawet podnieść głowę a co dopiero piąć w tym kierunku.
Gdy jednak zwiesisz głowę apatycznie, możesz popatrzyć sobie i poczuć się lepiej. Nuda to za to niska cena.
Miałam kiedyś znajomą, która była biedna (z własnej winy, ale to inna sprawa). Mi daleko do zamożności, ale mam jakieś tam pieniądze na przyjemności. Z nią nie można było robić nic, nawet do kawiarni/kina nie mogłyśmy pójść, chyba że to ja stawiałam. A ile razy można stawiać? Mieszkałyśmy też spory kawałek od siebie, a ona nigdy nie miała kasy, żeby mnie odwiedzić. Spoko dziewczyna, ale im dłużej żyła bez kasy, tym trudniej było z nią rozmawiać. Nic nie widziała, nigdzie nie była, a jak słyszała o dużych wydatkach na przyjemności, to ucinała rozmowę.
Chociaż jak miałam okazję lepiej poznać bogatych ludzi, to miałam ochotę im łby poukręcać. 😉
Okropne głównie z tego względu, że poczucie własnej wartości, budowane przez porównywanie się do innych, to nie jest żadne poczucie własnej wartości. Tylko taka bańka, która może bardzo łatwo pęknąć.
Takich ludzi jest dużo a nawet bardzo dużo.
Tendencja wzrostowa.
Tak, była tu już taka jedna, która napisała, że "im więcej brzydkich ludzi dookoła, tym ona wydaje się ładniejsza".
Unikam ludzi bogatszych ode mnie i dobrze mi z tym. :)