Nie wszystkie kobiety są takie same i nie możesz ich mierzyć jedną miarą. Są kobiety, które nie potrafią uszanować tego co mają, ale i są kobiety, które marzą mieć tak poukładane życie a nie było im to dane.

Czekaj. Ale co ma do tego pierwsze zdanie? Ze tylko "dzieciate" tak robia? Jej corka Cie nie szanowala - w tym wieku i Twoje wlasne dziecko moze sie zachowywac w dokladnie ten sam sposob. Cala reszta to wina partnerki, a czy miala wczesniej dziecko czy nie, nie gra zadnej roli.

Zwróć uwagę że piszesz tylko o aspektach materialnych. Meble, elektronika, samochody. Łożyłeś pieniądze. Może skupienie się tylko na tym aspekcie było błędem? Przecież nie zostawiła cię chyba tylko z powodu buntu swojej córki? Na dodatek, twoje odreagowanie na kobietach, też nie najlepiej o tobie świadczy. Co to za stosowanie odpowiedzialności zbiorowej? Może więc miała swoje powody żeby nie być z tobą, bo faktycznie nieciekawie wyglądasz, bazując na twoim wyznaniu.

No tak, bo wszystkie kobiety, a zwłaszcza te z dzieckiem, są winne tego, że trafiłeś na sukę. Na córkę też zaczniesz patrzeć z pogardą, jak dorośnie?

Ja może trochę z innej beczki. Często okazuje się, że kobiety swoje dzieci z poprzednich związków traktują inaczej. Zachowują się tak, jakby miały kompleksy wobec dziecka i nowego partnera, skutkiem czego jest idealizowanie owego dziecka. Choćby nie wiem co zrobiło, to zawsze starają się go wybronić i nie pozwalają ukarać i naprostować te dziecko przez swego nowego partnera. Koleżanka z pracy mojej mamy miała podobnie. Mimo iż wiedziała, że jej dziecko postępuje źle, nie pozwalała dyscyplinować je przez swojego nowego partnera (jak mówiła było to silniejsze od niej). Skutek był taki, że dziecko się stoczyło i poszło do więzienia. Oczywiście nie generalizuję, że tak jest zawsze, ale co widać na powyższej historii, zdarza się i to wcale nierzadko. Jest wtedy bardzo ważne by ustalić zasady i obserwować. Jeżeli matka mimo wszystko stoi murem za dzieckiem i nie trafiają do niej żadne argumenty, wtedy moim skromnym zdaniem trzeba poważnie rozważyć odejście, by uniknąć takich sytuacji jak ta w owej historii.

Niestety muszę też autorowi dolać łyżkę dziegciu. To, że jedna kobieta Cię mocno skrzywdziła, nie daj Ci prawa do krzywdzenia innych kobiet. Odpowiedzialność zbiorowa jest zawsze zła i podła. Jeżeli masz pretensje do kobiet jako takich, to najlepiej odgródź się murem i traktuj je z szacunkiem ale i chłodnym dystansem. Jeżeli jednak spotkasz kobietę, która będzie próbowała przebić się przez ten mur, to moim zdaniem powinieneś jej pozwolić. Jeżeli nikt nie może Cię zranić, to nikt Cię nie kocha...

A pokazywałeś miłość prezentami za sto kawałków, czy spędzaniem szczęśliwego czasu?

To wyznanie bardzo przypomina mi historię pewnego człowieka, którego poznałam podczas mojej pierwszej podróży do Niemiec. Jechałam akurat busem, a tak się złożyło, że miałam wysiadać jako ostatnia pasażerka. Kiedy więc zostałam sama z kierowcą, przesiadłam się koło niego i zaczęlismy pogawędkę. Od słowa do słowa, facet zaczął mi opowiadać historię swojego życia.

Parę lat wstecz poznał kobietę z córką. Zakochał się w niej i wkrótce wzięli slub. Przez pierwsze lata układało im się swietnie, doczekali się nawet wspólnego synka. Grzesiek (bo tak miał na imię kierowca) pracował na kilka etatów, żeby spełniać kolejne zachcianki żony i pasierbicy. Później młoda weszła w okres dojrzewania i zaczęła ostro przeginać, a matka na wszystko jej pozwalała. Sama zresztą nie pracowała i spędzała czas na wydawaniu pieniędzy na drogie ciuchy i kosmetyki. Niestety, ile razy Grzesiek próbował z nią o tym rozmawiać, tyle razy ona olewała temat. On był tym faktem mocno załamany. Nie wiedział, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam mu wtedy, że nie może uszczęsliwiać kogos swoim własnym kosztem - bo nie na tym związek polega. Jesli druga połówka ma gdzies twoje potrzeby, to nie ma sensu, by to ciągnąć. Doradziłam mu więc, żeby spróbował żonie postawić ultimatum - a jesli dalej nic by się nie zmieniło, to po prostu się z nią rozstać. Nie wiem, czy była to najmądrzejsza rada, ale tak po ludzku szkoda mi było tego faceta... Niestety Grzesiek wiedział, że żona zrobi mu wtedy na złosć i odetnie go od ich wspólnego dziecka. Widać było, że bardzo mu zależy na maluchu, mówił o nim z ogromną czułoscią... I dlatego też postanowił poswięcić się i zostać z żoną. Chciał, żeby jego dziecko miało oboje rodziców. Pragnął również, by jego silna więź z synem nie ucierpiała. Strasznie było mi przykro, jak tego słuchałam... Przecież on mógł sobie jeszcze ułożyć życie z kims innym i być szczęsliwy - a o dziecko zawsze mógł zawalczyć w sądzie (choć wiem, że to niełatwe)... Ale on się po prostu poddał.

niech zgadne, ty tyrales w 2 pracach by jej wszystko zapewnic a ona nie pracowala, tylko lezala i pachniala?
jesli tak bylo, to juz wtedy powinna ci sie zapalic Wielka Czerwona Lampka
nienawidze takich roszczeniowych pasozytow

Znalazła babka jelenia, który na nią robił, a jak już miała wystarczająco I ustawionego następnego fagasa to odeszła. To, że trafiłeś na taką jedną nie znaczy, że wszystkie kobiety takie są. Dziwne, że zasądzono rozwód na pierwszej rozprawie jeśli jest małe dziecko. Skup się na podziale majątku I kontakcie z córką. Pasierbica dawno stracona, tak jak żona. I ogarnij się, bo jak będziesz takim zgorzkniałym naiwniakiem to córka też zacznie cie unikać jak podrośnie.

To mogła zrobić każda kobieta. Moim zdaniem ta historia jest mocno uderzająca w „samotne matki”.