Aż mi się przypomniał Wieprz z Stronghold 1. Jak był mały, to był bardzo biedny i nie miał co jeść, był głodny i z zazdrością patrzył na tych, którzy mieli co jeść. Kiedy został jakimś tam lordem, to zaczął żreć bez opamiętania, bo go było na to stać i spasł się jak właśnie wieprz. Mechanizm ten sam.

Spotkałam się z takimi historiami, nawet sama przeszłam coś w tym stylu, kiedy wreszcie byłam na swoim. Sęk w tym, żeby ta potrzeba zrekompensowania sobie braków została zaspokojona i wygasła, a nie przerodziła się w obsesję. Miej się na baczności.

Jako dziecko musiałam siedzieć ciągle w domu, bo mieszkaliśmy na wsi, autobus tylko szkolny, a tata nie miał czasu nas nigdzie wozić.
Wyniosłam się do liceum. Zaczęłam wychodzić gdzieś bardzo często. Studia to już codziennie, z nicowankami, często nie pamiętałam gdzie się budzę. Tylko do znajomych, nic niebezpiecznego, ale jednak do siebie wracać nie chciałam w ogóle.

Teraz jestem dorosła i mi się jakoś wyrównało. Odbiłam sobie dzieciństwo jako nastolatka i młoda dorosła. Teraz lubię siedzieć w domu i czasami gdzieś wyjść.

Super 😃