#eKWyY

Była sobie Natalia i Daniel. Zostali parą nie ze względu, że się kochają... zostali nią, ponieważ bardzo dobrze było im razem w łóżku. Po kilkunastu namiętnych spotkaniach doszli do wniosku, że nie szukają miłości, ale dobrze im jest ze sobą, więc określili się jako para. Stali się bliskimi przyjaciółmi, jednak ich związek ciągle polegał na namiętności, jaka się miedzy nimi wytworzyła. Trwało to 2 lata, gdzie oddali się sobie nawzajem,"bo jak to wygląda, że tu raz z jednym/jedną, a potem na kogoś innego się przerzucają".

Pewnego dnia, gdy Natalia została wyrzucona z pracy, potrzebowała wsparcia i wyszła ze znajomymi do klubu. I stało się, przespała się z nieznajomym. Niby nic, nie? A jednak była w związku, związku polegającym tylko na stosunkach cielesnych, ale jednak w związku. Przyznała się Danielowi, wkurzył się, ale potem mu przeszło. Dziewczyna natomiast zdecydowała się zerwać ich układ, bo trzeba już powoli się ustatkować.

Minęło półtora roku. Natalia zaliczyła z 6 związków, wszystkie okazały się beznadziejne. Zaczęło jej czegoś brakować. A raczej kogoś. Dopiero gdy w pracy na korytarzu zobaczyła klienta, którym był Danielem, odkryła czego potrzebowała. Spotkali się, raz, drugi, trzeci. I znowu skończyli razem. Nie było słodkich słówek, nie było wyznania miłości, było jak przedtem, z tą różnicą, że cielesność zastąpiło uczucie, którego nie musieli sobie wyznawać.

Skąd to wiem? Z pamiętnika Natalii, mojej mamy, która zmarła zaraz po moim porodzie. Znalazłam go na strychu, po kłótni z tatą. Myślałam, że mnie nienawidzi, nigdy nie powiedział, że mnie kocha, że mu na mnie zależy... a jednak po przeczytaniu tego pamiętnika zauważam, że on jak i moja mama byli ludźmi, którzy nie potrafili wyrażać uczuć słowami i robili to gestami. Codziennie rano czeka na mnie śniadanie przed szkołą (a nawet lunch do szkoły), wieczorami przychodzi, niby pod pretekstem, że już późno, ale zawsze mówi dobranoc (nie zwracałam na to uwagi nigdy przedtem, pewnie mu nawet nie odpowiadałam), a gdy jestem chora, to zostaje w domu, nawet jak miał zaplanowane spotkanie biznesowe. Przepłakałam sporo dni i nocy, rozpaczając, że ma mnie gdzieś, że mnie nie przytuli, nie powie, że jestem jego kochaną córeczką. Jednak teraz czuję, że mogę śmiało powiedzieć, że mój tata jest wspaniały, mimo blokady uczuć.

P.S. Dopiero niedawno zauważyłam, że w każdą miesięcznicę mamy w domu unosi się zapach lawendy i mięty. Nie miałam pojęcia, że to ulubiony zapach mamy. Tata zawsze odpowiadał, że świeczki zapachowe dostał w pracy w prezencie od klienta.
parohot Odpowiedz

wow, fajnie sie to czyta

AlaAla21 Odpowiedz

Bardzo fajne wyznanie, takie inne 😊
Masz fajnego tatę

Kiti123

Taki uczuciowy introwertyzm nie jest fajny. Wiem, że miłość to czyny, ale słowa i okazywanie bliskości jest równie istotne.

ananas1ek

Akurat wiem z autopsji że sporo mężczyzn ma problem z okazywaniem uczyć dzieciom. Już kiedyś pisałam że mój miał ogromny problem okazać to dwóm małym dziewczynkom, ale dziś wiem że mimo północy mogę do niego zadzwonić i pogadac, bo mam taką potrzebę. Kiedyś zrobiło mi się słabo w sklepie to rzucił wszystko i przybiegł jak zadzwonilam. Te małe rzeczy to właśnie miłość ;)

NOTHING000

A dla mnie on nie jest fajnym tatą. Gdyby nie przypadek, autorka całe życie mogłaby spędzić przekonana, że jest ojcu zupełnie obojętna. Mnie zresztą też takie podejście by bolało.

Vampire7 Odpowiedz

Są ludzie, którzy za Chiny Ludowe nie potrafią czule okazywać ani mówić o miłości. Choćbyś przystawiała im pistolet do głowy ;) Za to tacy często okazują swoje przywiązanie właśnie drobnymi gestami, kupią Ci coś słodkiego, bo pomyślą o Tobie, odbiorą z pracy, podrzucą gdzieś, zabiorą do kina albo na wycieczkę :) Moim zdaniem to Twoi rodzice nawet bardzo się kochali, po prostu ich miłość była inna niż wszystkie, a ta wielka namiętność to tez przecież miłość fizyczna, która jest bardzo ważna w związku. Rozumiem, że brak Ci przytulenia od ojca albo wyznań, że Cię kocha, ale fakt, że możesz od niego tego nie usłyszeć. Za to możesz sama mu to wyznać i go przytulić, nawet jak nie odpowie to warto bedzie, bo na pewno Cię kocha :)

Sah Odpowiedz

Ty zacznij mówić tacie, że go kochasz. Może nigdy mu nikt tego nie powiedział i sam się boi tych słów

Lorayne Odpowiedz

Bardzo wzruszająca pewnie dla wielu historia.
Mnie ten motyw "on nie jest dobry w wyrażaniu uczuć" jakoś nie rusza. Mój ojciec też przestał być czuły jak poszłam do szkoły, ponieważ "dziecko potrzebuje silnego wzorca, od czułości to może być matka" i mimo że miałam te "czyny" czyli kupowanie prezentów, czekający obiad na stole i tak dalej to mnie to dręczy i odczuwam konsekwencje. Byłam przez to w toksycznym związku wiele lat. Sama nie jestem dobra w wyrażaniu uczuć, dlatego sama nie wiem czy chcę mieć dzieci ale jak będę je miała to raczej będę pracować nad sobą, żeby dziecko nie miało żadnych braków emocjonalnych.

Jakskuteczniejablko Odpowiedz

Napisz że jakąś książkę bo fajnie się ciebie czyta.

queenB Odpowiedz

Nie całkiem wierzę w to wyznanie, ale jest dobrze napisane. Poruszające

Jekyll Odpowiedz

Aż się łezka w oku kręci

Junkiehime Odpowiedz

Wzruszylam się.

Anura Odpowiedz

Też w dzieciństwie płakałam, że tata mnie nie kocha. Kiedy dorosłam, zrozumiałam, że on miłość wyraża po prostu inaczej, chociaż wciąż jest mi przykro, że nigdy nie był czuły i przez to też nie mam z nim dzisiaj jakichś super bliskich relacji.

sprzaaataaaczkaaa

mi też nigdy nie mówili rodzice, że mnie kochają. Teraz nie wyobrażam sobie im tego powiedzieć, ale za to do męża mogę non stop mówić "kocham Cię!"

Zobacz więcej komentarzy (7)
Dodaj anonimowe wyznanie