Najgorzej, że wcale nie stajemy się niewidzialni, gdy zamykamy oczy.

Ależ byłeś samolubny... Tak sobie zagarniać czas

Ja myślałam że poza granicami Polski wszystko jest czarno- białe. Było mi strasznie szkoda tych wszystkich ludzi, którzy nie wiedzą jak wyglądają kolory ;D

Mi do teraz dziwne wydaje się, że ludzie żyją swoim życiem. Czuje się jak główny bohater książki, a ich widzę jako takie pioneczki w tle. Nie mieści mi się w głowie, że oni myślą, oceniają i żyją tak jak ja. Czasem wpadnie mi do głowy, że każdy z ludzi których mijam na ulicy idzie żeby robić coś co dla niego jest głównym wątkiem historii i czuję się wtedy dziwnie. WYdaje mi się, że oni znikają kiedy ich nie widzę, jakby przestawali istnieć. I wydaje mi się, że wszyscy CI ludzie mnie akurat widzą, zwracają na mnie uwagę i zostaję w ich myślach. Nie mogę uwierzyć, że ktos zerknie na mnie i tyle, wcale nie będzie o mnie myślał i pamiętał.
Ale może też z tego wyrosnę, chociaż już zaczynam wątpić bo tylu latach ;D

Też tak miałam :) a potem się dziwiłam dlaczego cioci nie ma w mieście pomimo, że wcześniej była :(

Tak jest ze światłem. Nazywamy to zjawisko dualizmem korpuskularno-falowym.

Może tak jest, a wszyscy ludzie, którzy mówią, że nie, to wytwory Twojego umysłu?

Ja kiedyś myślałem, że słońce świeci tylko w ten obszar ziemi gdzie się znajduje. Było mi przykro jak moja mama jechała beze mnie do babci która mieszkała 40km od nas, ponieważ myślałem, że będzie jechać w nocy :(

Odwrócone działanie Płaczących Aniołów

To przekonanie to parafraza filozofii, która ma nawet swoją nazwę i jest nią solipsyzm; istnieje tylko to, co widzisz.