#sq9C1
Fajnie...
Fajnie...
#sgU20
Gdy byliśmy już praktycznie na przystanku tramwajowym, moja dziewczyna zorientowała się, że gdzieś zgubiła telefon. Ja od razu wyciągnąłem swój i dzwonię. Raz, drugi, trzeci. W tym czasie wracaliśmy się do stolika, przy którym jedliśmy. Założyliśmy, że pewnie gdzieś tam jej wypadł.
Za czwartym razem odebrał chłopak w wieku mojej dziewczyny, a 2 lata młodszy ode mnie. Ustaliliśmy, że spotkamy się przy informacji. On czekał już na miejscu, a my za chwilę tam dotarliśmy. Mówił, że chciał zadzwonić prawdopodobnie do mamy Kaśki, ale nie był w stanie telefonu odblokować. Więc czekał i liczył na to, że właścicielka sama się odezwie z czyjegoś numeru.
Chcieliśmy mu dać jakieś znaleźne, bo zasłużył. Mógł równie dobrze telefon chować, wyjąć kartę sim i przeformatować. Ale zachował się w porządku i postanowił go oddać.
Upierał się, że to niepotrzebne. Ale poprosił na chwilę o ten telefon. Kaśka z taką nutą niepewności mu go dała. Ja stałem spięty, na wypadek gdyby jednak chciał uciec.
Wiecie co zrobił? Wyciągnął z plecaka jakiś plik z naklejkami i przykleił jedną na telefon, po czym go oddał i na odchodne rzucił, żeby zrobiła to, co tam pisze. Z Kaśką pomyśleliśmy, że pewnie nakleił jej jakiś uśmiech, czy coś w ten deseń. Byliśmy w szoku po tym, co zobaczyliśmy. Napis brzmiał "Jestem z DKMS, a Ty?"
Zamówiliśmy pakiety. Przyszły w środę, odesłaliśmy jeszcze tego samego dnia.
Gdy piszę to wyznanie, jest wtorek okolice 22.00. A wczoraj popołudniu, tydzień po zamówieniu pakietów, Kaśka dostała telefon z fundacji, że jest biorca na jej szpik. Teraz śpi. Ale w ciągu dnia widziałem, że z jednej strony się trochę boi. Ale jest też w cholernie bojowym nastroju, by komuś pomóc.
A chłopak? Nie mam pojęcia jak się nazywa, ani co robi. Wiem za to jedno. Dla kogoś jest chyba jak anioł stróż, bo pojawił się w odpowiednim miejscu, o odpowiedniej porze.
#Bpcge
#FZIxf
#vS5R9
Jednym z tych sposobów były filmy ewangelizacyjne pod tytułem: „Czy jesteś dobrym człowiekiem” i inne wywiady uliczne.
Niestety, często ludzie źle mnie oceniają. W Polsce, gdy ktoś czyta Biblię, jest brany za Świadka Jehowy albo za księdza. Nie jestem żadną z tych opcji, zresztą... Ani jedna, ani druga nie rozumie, czym jest chrześcijaństwo.
Zanim się nawróciłam, babrałam się okultyzmie, a w oczach Boga byłam wiedźmą.
Poza tym miałam bardzo traumatyczne dzieciństwo, którego do dziś odczuwam skutki.
Wielu rzeczy żałuję, bardzo zgrzeszyłam przeciwko Bogu. Boli mnie też, że już jako osoba nowo narodzona również grzeszę i zamiast świecić osobom ze świata, upadam i bywam zgorszeniem. Wiem natomiast, że zbawiona jestem z łaski przez wiarę i pomimo swoich upadków, zostałam przyjęta do Bożej rodziny i to On mnie podtrzyma, da mi siły i nikt mnie z Jego rąk nie wyrwie. On jest jedyną moją nadzieją. Dodam też, że nie tylko moją, ale każdego.
Wszyscy zgrzeszyliśmy i wszystkim z nas brakuje chwały Bożej, zepsuliśmy się i niestety, ale żyjemy w grzechu.
Wszystkich z nas czeka śmierć – jednych na raka, drugich w wypadku, trzecich na starość. Umieramy przez grzech.
Modlę się o wiele osób i bardzo pragnę, by Pan Bóg otwierał oczy ludziom, że zbawienie od potępienia jest tylko w Jezusie Chrystusie i w Jego idealnej ofierze.
Chciałabym też, by ludzie częściej zadawali sobie pytania, co czeka ich po śmierci.
Przykładamy tyle starań i uwagi na to krótkie i bolesne życie, ale w ogólnie nie myślimy co potem, gdzie to „potem” jest wiecznością.
#h4FdS
Wielkie było moje zdziwienie, że rodzice zabronili mi go pokazywać, gdy zobaczyli, co na pożegnanie prezentuję pani katechetce.
#NSEAU
Z pomocą przyszedł mi kolega, który podpowiedział mi, że zamiast wciągać się w nielegalny świat narkotyków (a w małym miasteczku, a właściwie wsi, gdzie mieszkałem byłoby to dość problematyczne), możemy spróbować sporyszu.
Zdobyliśmy więc trochę skażonych ziaren (czarne przetrwalniki wyglądały obrzydliwe, ale czego się nie robi dla nauki), zeszyt do opisu przeżyć i rzuciliśmy się wprost na głęboką wodę.
Pierwsze kilka wpisów odpowiadało o tym, jak to nic się nie dzieje itd., jednak po jakimś czasie zauważyłem, że świat wokoło jakby wiruje i nie dam rady dłużej stać na nogach, po chwili siedziałem już w kącie na podłodze i starałem się otworzyć oczy jak najszerzej, aby nie umknęło mi nic spośród wspaniałości, które widziałem. A były to prążki, paski, konie, mrówki, znajome i nieznane mi twarze. Czułem się jakbym leciał, nie widziałem już mojego kolegi, który siedział obok. Jednocześnie nieustannie narastało we mnie uczucie niepokoju i przytłoczenia. I to był moment, w którym moje zapiski w zeszycie przestały być składne i czytelne.
Obudziłem się w środku nocy, siedziałem na trawniku za domem kolegi, on leżał kawałek dalej. Brakowało nam kilku elementów garderoby i niesamowicie chciało nam się pić, jeść, spać, sam nie wiedziałem. Depresyjne uczucie przytłoczenia było wciąż odczuwalne jeszcze przez kilka dni później.
Początkowo chciałem pochwalić się swoim eksperymentem z innymi znajomymi, może nawet opisać to obszernej i zanieść nauczycielce od biologii. Na szczęście kolega odciągnął mnie od tego pomysłu i zeszyt wraz z całą historią poszedł w zapomnienie.
Piszę to wyznanie, gdyż znalazłem swoje zapiski w trakcie przeprowadzki. Nigdy nie zapomniałem tych wydarzeń w całości, po prostu zeszły na dalszy plan, a zeszyt tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że podsumowanie eksperymentu jest słuszne (jak napisałem czarnym flamastrem na zakończenie) "nigdy więcej" .
#mlMYf
Było mi trochę przykro, że mój brat bliźniak zapomniał o moich urodzinach.
#BurD4
#NLdZO
W końcu miarka się przebrała, jak usłyszałam, że skoro nie zamierzam awansować i piąć się po szczeblach kariery, to mnie to wyklucza z rynku pracy.
Powiedziałam, że widać, że lubi dogryzać innym, żeby leczyć swoje kompleksy i jeśli tak postępuje z pacjentami, to mogę im tylko współczuć. Oczywiście stwierdził, że ja go źle zrozumiałam, a on się po prostu martwi. Wtedy do mnie dotarło, że to zwykły toksyk. Nie dałam się przekonać i zerwałam kontakt. Dzięki temu zrozumiałam, że to, że ktoś ma taki zawód, nie znaczy, że będzie tworzył zdrowe relacje.