#u2Qlu
Nikomu nie życzę tego co czuję i zastanawiania się, co zrobiłam nie tak.
Nikomu nie życzę tego co czuję i zastanawiania się, co zrobiłam nie tak.
#XHy5H
– DYŻURNY!!
Podrywam się z biurka i idę do niego. W drzwiach melduję się regulaminowo. Salutuję:
– Panie sierżancie, podoficer dyżurny 11 kompanii wozów drabiniastych szeregowy XXX melduje się na rozkaz!
– Żołnierzu, jak ty dobrze honor oddałeś, najlepiej ze wszystkich tutaj.
Znając prześmiewczość żołnierzy, pytam:
– Ale serio, że dobrze, czy że źle?
– Nie no, dobrze, dobrze.
– A bo nie wiadomo, kiedy głupi żartuje...
Wynik: brak przepustki przez dwa tygodnie.
#9XpCl
Jakiś czas temu poznała mnie z pewnym chłopakiem, był rok starszy ode mnie i był jej podopiecznym na obozie nurkowym. Mieli super relację, więc Ada powiedziała, że na pewno też się z nim dogadam. Od razu wpadliśmy sobie w oko i kiedy wrócił z obozu, zaraz do mnie napisał. Spotykaliśmy się cztery miesiące i postanowiłam to skończyć. Dotarło do mnie, że jedyne, co mu się we mnie podoba, to moje podobieństwo do Ady. Byłam dla niego jej młodszą i „dostępną” wersją. Nawet po czterech miesiącach potrafił przypadkowo powiedzieć do mnie „moja kochana Adunia” (mam na imię Maja, więc trudno o przejęzyczenie), czasem nawet nie zauważał pomyłki.
Nie byłam jakaś zrozpaczona czy coś, nadal uwielbiam moją siostrę i w sumie mu się nie dziwię, że się zakochał. No ale bez przesady.
#uMGNS
Od tego czasu problem zniknął :) Imprezują, ale zawsze pamiętają o tym, by nie zakłócać ciszy nocnej :)
#iSD44
Zaczęło się od tego, że w podstawówce miałem jednego oprawcę, którego szczerze nienawidziłem – opluwał mnie, czasami sprzedał liścia i publicznie wyzywał, podczas gdy każdy miał z tego radochę... Nauczyciele niestety dyscyplinę potrafili pokazać dopiero wtedy, gdy to mi się wymsknęło przekleństwo, gdy miałem już dość, poskarżenie się potęgowało cały problem, cała podstawówka to koszmar. Dziś mija od tych wydarzeń 10 lat. Dziś mija też dokładnie 4 miesiące, gdy – i nie boję się tego powiedzieć – spełniło się moje wielkie marzenie dotyczące zemsty, w które nie miałem żadnego wkładu co prawda, ale mój oprawca zginął w wypadku samochodowym w drodze powrotnej z pracy w Norwegii. Może to straszne, ale gdy to usłyszałem, moja radość była nie do opisania, mimo że wiele osób było w żałobie, składało kondolencje pod nekrologiem na fb, to ja zrobiłem ohydną rzecz, z której jestem mega dumny i tego nie żałuję. Pod postem z nekrologiem napisałem: „Super, jednego debila mniej”. Jak można było się domyśleć, całe wąskie wiejskie otoczenie zleciało mi się na łeb i wbijało na messengera z pogróżkami, obelgami, stałem się tym złym, choć dla mnie zostały wyrównane rachunki. Rzecz jasna jako ten najgorszy i znienawidzony wyprowadziłem się do większego miasta i zostawiłem dziurę, w której dorastałem, jednak tyle dobrego, że rodzina wykazuje pewne zrozumienie dla mnie, choć na początku również było ciężko. Nie uważam się w żadnym stopniu za winnego w tej sytuacji.
#fhMxL
Po paru miesiącach miałam gorszy dzień, życie zaczęło mi się walić. Wchodząc do mieszkania, przez przypadek wpadłam na niego. Mocno go przytuliłam, jak wtedy, gdy byliśmy jeszcze razem. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Moje życie znów nabrało kolorytu i aktualne problemy odeszły w niepamięć.
Jutro bierzemy ślub. Niby nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale ta długa przerwa nauczyła nas dużo. Oboje się zmieniliśmy. Dzisiaj nie zamieniłabym go na nikogo innego i cieszę się, że dałam mu kolejną szansę.
#kkAEp
#xhDhv
3 klasa, czerwiec. Miałem w swojej szkole kilka osób, które przez cały okres nauki niemiłosiernie mnie wkurzały. Non stop mieliśmy ze sobą na pieńku. Więc na sam koniec postanowiłem się zemścić. W bardzo bolesny sposób. Wiecie, jak wygląda balon. Do niektórych, szczególnie na imprezach, dodawane są plastikowe rurki, żeby tego balona można było wygodnie trzymać. Załatwiłem sobie jedną taką rurkę. Skróciłem do odpowiedniej długości. Wziąłem jeszcze trochę waty kosmetycznej i małą paczkę szpilek. Jak się niektórzy domyślają, zrobiłem coś na wzór dmuchawki. Potem trzeba było jeszcze przygotować w plecaku skrytkę, tak by nawet przy niedozwolonej rewizji nikt tego przy mnie nie znalazł.
Tak uzbrojony poszedłem w któryś dzień do szkoły. Ostrzał delikwenta wyglądał następująco: siedziałem sobie najczęściej w kącie, kilka metrów od celu. Wyciągałem książkę, udawałem, że coś tam przeglądam. A pod nią była moja dmuchawka. Potem wystarczyło poczekać na odpowiedni moment i delikwent dostawał szpilę w dupę. Raban, jaki powstawał po trafieniu, pozwalał mi schować moje narzędzie czynu i udawać, że o niczym nie wiem ani nic nie widziałem.
Teraz jeszcze kwestia zobrazowania, jaką „moc” miała ta dmuchawka. Strzał z powiedzmy 5-7 metrów w tapicerowaną kanapę powodował, że szpilka wbijała się praktycznie po samą główkę. A wata spełniała dwie funkcje. Po pierwsze, łatwiej było strzelać, po drugie, trafiona osoba miała w ten sposób możliwość samodzielnego wyciągnięcia pocisku z własnego tyłka, bo główka się blokowała na powierzchni, a nie wchodziła pod skórę. Przestrzelenie dresów czy jakichś cienkich spodenek nie stanowiło problemu dla mojej armaty. Gorzej było z jeansami, ale wtedy wystarczyło poczekać, aż dany delikwent będzie miał WF. I go ostrzelać z zaskoczenia.
Rekordzista dostał 6 razy i zyskał przydomek „dziurawa dupa”. W szkole oczywiście afera, ale sprawcy nie złapano. Mi plecak sprawdzano 2 razy. Na oba się zgodziłem. Celowo, by odsunąć od siebie podejrzenia.
Tak, wiem, geniusz zła i zbrodni :D