Nie wymawiam od urodzenia R. Dzisiaj zostałem odrzucony na rozmowie kwalifikacyjnej, bo „renomowana firma nie może zatrudniać ludzi, którzy nawet mówić nie potrafią”. Zanim wyszedłem, powiedziałem rekruterowi, że mogłaby, skoro może zatrudniać idiotów.
PS Nawet nie miałbym w tej pracy kontaktu z klientem.
Jakiś czas temu przyszłam zmęczona ze szkoły i w nieco złym humorze zasiadłam do obiadu. Jako że były naleśniki, a nutella się skończyła, wkurzona wzięłam swoją kartę i poszłam do sklepu. Nie było mi to na rękę, byłam wyczerpana po 9 godzinach, więc chciałam jak najszybciej kupić, co trzeba i wrócić. Nie mówiąc już o tym, jak bardzo głodna byłam.
Wchodzę do sklepu. Typowy osiedlowy sklepik, okupowany zwykle przez meneli. Patrzę, jeden stoi przy kasie. Prosi kasjerkę o wpisanie doładowania, bo nie umie. Tylko problem był taki, że kasjerka sama nie potrafiła, bo telefon z klawiaturą, a tipsy na dwa metry, więc jakakolwiek próba wycelowania w malutki kwadracik graniczyła z cudem. W końcu menel zwrócił się do mnie. Poprosił, bym ja mu to wpisała, więc w sumie stwierdziłam, że OK. Przybliżył się do mnie, wpisałam, co trzeba i mówię kasjerce, że poproszę nutellę. Nagle ten mężczyzna powiedział, że skoro pomogłam mu w doładowaniu, to on mi zafunduje to, co chciałam kupić. Ja taki szok, mówię, że to drogie i nie trzeba, ale on obstawał przy swoim i takim oto sposobem zyskałam darmową nutellę.
Jeszcze nigdy nikt mnie tak nie zaskoczył. Sam mało co miał, a kupił mi drogą nutellę za głupią pomoc w doładowaniu telefonu.
Mam 21 lat i jestem opiekunem medycznym. Wiele osób w moim wieku śmieje się, że chce mi się „dziadkom tyłki podcierać”. Chce mi się. Bo to kocham. Może i nie mam dnia wolnego, dużych pieniędzy czy innych udogodnień za to, ale nie zamieniłabym tego na nic innego.
Wczoraj moja domniemana miłość życia zdradziła mnie z jego potencjalną miłością życia, czyli z moją 18-letnią córką. Nie wiem, czy da się to jeszcze jakoś bardziej skomplikować.
Gdy byłam mała, czasami kąpałam się w wannie z młodszym bratem.
Pewnego razu podczas takiej kąpieli namówiłam go, żeby polizał mydło. Zrobił to. I zrzygał się do wanny.
Jako dziecko miałam bardzo rozbudowaną wyobraźnię, poza tym czytałam sporo książek (sama lub z pomocą) oraz często podglądałam programy telewizyjne przeznaczone dla dorosłych (zwykłe filmy, sensacyjne i horrory), co dodatkowo napędzało moje bujne wyobrażenia o świecie. Tak oto przez długie, długie lata byłam pewna dwóch ciekawych rzeczy.
Pierwszą rzeczą, którą uznałam za fakt, jest to, że w mojej szafie mieszka mumia. Mieszkała tam dobre parę lat. Codziennie na noc rodzice musieli związywać uchwyty szafy gumkami, żeby nie doszło do przypadkowego spotkania.
Drugim faktem było coś dziwnego... Otóż do późnej podstawówki (!) byłam przekonana, że rodzice po tym, jak dzieci zasypiają, zdejmują maski z twarzy i są takimi wiedźmo-potworami z dłuuugimi spiczastymi nosami i groźnymi czerwonymi oczami.
Nie mam zielonego pojęcia, skąd to się wzięło i kiedy przeszło, ale było to co najmniej dziwne. Dla pewności dodam, że jestem dziś normalną 25-letnią osobą i nie żyję w zakładzie zamkniętym.
Jadę sobie w niedzielę do R. 1,5 h w pociągu. Niby fajnie – nowy skład, klima, cichutko jedzie. Jest tylko mały problem. Bombelki z mamusiami. Trzy pary, chyba jakieś koleżanki na wypadzie weekendowym z dziećmi (4-6 lat). Młode drą ryja, biegają po pociągu (trochu niebezpieczne, no ale to ich sprawa). No OK, słuchawki na uszy i coś tam na YT sobie oglądam. W pewnym momencie jednemu z minipotworów coś się nie spodobało, chyba matka mu czegoś dać nie chciała. No to zapuścił syrenę, drze ryja na całego, a madka posłuszna nowoczesnym metodom wychowania nie próbuje nawet go uspokoić, przetłumaczyć. Nie, idzie na przeczekanie, morda w komórkę i coś se klika. Bo przecież kilkulatek przemyśli własne postępowanie, dojdzie do właściwych wniosków i się zreflektuje. Prawda? Nieprawda. Dzieciak przez 15 min darł ryja na cały regulator, po 10 min dwa pozostałe młode do niego dołączyły we wrzasku, bo przecież nie będzie się biedak sam męczył. Nawet puszczony na cały regulator Sabaton nie dał rady tego zagłuszyć. Ludzie mieli już dość, niektórzy szli do innego wagonu, mimo że miejsc siedzących tam brakowało. Mamusie miały wszystko w doopie. A zwrócić uwagę nie było jak, bo po pierwsze madki-polki to stworzenia nietykalne i człowiek by oberwał za to, że się matek z dziećmi czepia, a po drugie widząc jak laski miały na wszystko wyje..ne, to usłyszałby co najwyżej „Nic się nie da zrobić, niech się wywrzeszczy”. No i tak jechały na cały regulator młode przez 20 min (pierwszy przez 15, dwa pozostałe jeszcze 5 min dały radę). Że się uspokoiły, bo zrozumiały własne niewłaściwe zachowanie? Nie, po prostu opadły z sił.
Ja jestem za tym, żeby w pociągach zrobić osobny przedział/wagon dla rodzin z dziećmi – ja rozumiem, że dziecko to nie dorosły, czasem ma swoje odpały i coś narozrabia, odwali. Ale czemu ja, skoro to nie ja to dziecko zrobiłem, muszę za to cierpieć? Niech siedzą sobie we własnym, dźwiękoszczelnym przedziale i tam niech sobie robią, co tylko chcą.
Od dwóch lat duszę w sobie nieopanowany pociąg do partnera jednej z moich najbliższych przyjaciółek, który przy okazji jest moim współpracownikiem, więc mamy kontakt praktycznie każdego dnia. Nigdy nie zrobiłam i jestem pewna na 100%, że nie zrobię niczego niemoralnego, tym bardziej że obojgu życzę jak najlepiej i uważam, że stanowią cudowną parę. Nie chciałabym z nim być. To nie miłość ani nawet nie zauroczenie. Jedynie dzika żądza, która sprawia, że nie potrafię przestać śnić i fantazjować o tym mężczyźnie, a kiedy się do mnie zbliża, dostaję dreszczy na całym ciele...
Perfekcyjnie udaje mi się to ukrywać. Wyćwiczyłam w jego obecności idealnie naturalne i swobodne zachowanie. O tym, co dzieje się w moim wnętrzu, wiem tylko ja. I teraz Wy, Drodzy Anonimowi. Czasami miewam wrażenie, że lada chwila eksploduję. Mam nadzieję, że wygadanie się trochę pomoże.
Od paru lat marzę o jeździe na motocyklu i prawku. Zrobienie prawka na motocykl miało być czymś moim, czymś wyjątkowym, czymś, co da mi wolność i swobodę. Czymś, czym wyróżniałabym się z grona moich najbliższych znajomych. Skończyłam kurs i teraz męczę się z egzaminem.
Parę miesięcy temu moja przyjaciółka stwierdziła, że też zrobi sobie prawko. Różni nas to, że ona ma zaplecze finansowe od rodziców, a ja zbieram na prawko długi czas sama. Patrząc na to, jak jej bardzo łatwo i szybko przychodzi plac manewrowy w porównaniu do mnie, czuję się załamana. Czuję, że to już nie jest coś mojego, coś wyjątkowego. Coś wyróżniającego. I czuję tę zazdrość z myślą, jak dobrze jej idzie, i że od razu po zdaniu będzie już miała swoją wolność, a mnie czeka jeszcze długi czas zbierania na motor przez wydatki, na które nie miałam wpływu. Jestem zła na samą siebie, że się tak czuję w stosunku do mojej przyjaciółki i jej sukcesów.
Panicznie boję się występów przed publicznością, a ponieważ chodzę do szkoły muzycznej i kocham grać na skrzypcach, jest to wręcz nieuniknione.
Chciałabym grać w orkiestrach, ale żeby do tego dojść, trzeba zagrać wiele egzaminów i audycji, co jest dla mnie katorgą – trzęsą mi się ręce, nie mogę w nich nic utrzymać, prawie mdleję, kreci mi się w głowie, moje dłonie są jak sople lodu.
Każdy występ kończy się płaczem, gdy schodzę ze sceny leją mi się łzy i ledwo powstrzymuję się, żeby nie popaść w histerię.
Nauczyciele, rodzice, znajomi – boję się zagrać komukolwiek. Najprawdopodobniej za bardzo przejmuję się opinią innych, ale jakoś nie potrafię sobie z tym poradzić :(
Dodaj anonimowe wyznanie
