#sNrHR

Od początku studiów bardzo ciężko pracowałam na własną markę w zawodzie. Jeździłam na konferencje, wydawałam wszystkie oszczędności na dodatkowe kursy i szkolenia. Doszłam do tego momentu, w którym firmy same do mnie dzwoniły, gdy poszukiwały pracownika, ponieważ moje nazwisko było rozpoznawalne w branży.

Znalazłam świetna pracę, zarabiałam sporo, na tyle, że byłam w stanie pomagać finansowo swojemu partnerowi, który na początku kariery nie zarabiał wcale, a później około 1300 zł.

Chciałam, aby mu wyszło w zawodzie i zdawałam sobie sprawę, że w niektórych branżach „wybicie się” wcale nie jest łatwe. Nie przeszkadzała mi jego mała pensja, wolałam, żeby robił to, co kocha, tym bardziej że w perspektywie 3-5 lat zarabiałby o wiele więcej ode mnie.

Niestety, płacenie ponad 80% opłat związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego nie pozwalało mi na wielkie oszczędności, a i gdy miałam większy zastrzyk gotówki, wydawałam to na szkolenia lub na kolejną konferencję. Oczywiście, miałam oszczędności na czarna godzinę, ale przewidywały one maksymalnie 3 miesiące bez pracy. Z renomą w zawodzie i minimum jednym telefonem w miesiącu od potencjalnego pracodawcy, wydawało mi się to bezpieczne.

Niestety, w mojej pracy zaczęło się psuć, nowy manager nie przestrzegał BHP, zaczął wszystko zmieniać na gorsze, a i mnie bardzo nie lubił, bo czuł się zagrożony (miałam większe kompetencje od niego i to mi zaproponowali jego stanowisko, ale odmówiłam, bo wolę swoją pracę niż zarządzanie). Doprowadziło to wszystko do mojego złego samopoczucia, popełniłam w pracy duży błąd, który wybaczyło mi szefostwo, ale manager tak długo nalegał i robił mi antyreklamę, że zwolniono mnie.

Fama poszła w zawodzie. Manager już mocno się o to postarał. Z plotek, które do mnie doszły, mocno wyolbrzymił całą moją pomyłkę i nie miał też skrupułów, by oczernić mnie jako człowieka. Mocno się to na mnie odbiło, miałam wrażenie, że wszystko na co pracowałam legło w gruzach. Koleżanki z branży pocieszały mnie, że po prostu musi minąć trochę czasu, by ludzie zapomnieli.

W tym czasie oszczędności kurczyły się z dnia na dzień. Zaciskaliśmy pasa, ale nie na wiele się to zdało. Ja chorowałam na depresję, brałam leki, ale i tak bardzo źle się czułam. Nie byłam w stanie chodzić nawet na rozmowy kwalifikacyjne, a powrót do zawodu czy w ogóle do pracy wydawał mi się niemożliwy. Dostałam L4 od psychiatry, ale to i tak była połowa mojej dawnej pensji.

W tym wszystkim liczyłam na partnera, bo skoro ja pomagałam mu przez ostatnie 6 lat, liczyłam, że i on mi pomoże i znajdzie lepszą pracę. Nie doczekałam się... Gdy zostało mniej niż 5 tys. na koncie, zatrudniłam się w telemarketingu (tylko tam mnie chcieli) i dzień w dzień płakałam z tego powodu. Ale to nadal nie wystarcza, nadal ciągniemy z oszczędności. Powoli mnie to wykańcza.
Komentarze (11)

#K6HYD

Jestem muzykiem i gram w orkiestrze. Jak wiadomo, wszystkie orkiestry to jedna rodzina, więc udzielam się nie tylko w "mojej", ale też "u konkurencji". Gram na trąbce i uwielbiam to robić. Niestety nie spodobało się to mojemu byłemu (na szczęście) chłopakowi.

Powklejał mi gumę do żucia w tłoki, ponieważ "nie mógł znieść faktu, że więcej czasu poświęcam instrumentowi niż jemu..." Noż ręce, cycki opadają... Nikomu nie mam zamiaru ujawnić powodu zerwania związku...
Komentarze (12)

#FbLbG

Jakiś czas temu polska orkiestra wojskowa pojechała na występy do Czech. Na początek oficjalne powitania. Zaczął polski konferansjer: „...orkiestra pod dyrekcją magistra podpułkownika Jana Nowaka...”. Ludzie na widowni zaczęli się śmiać, bo „magister” to po czesku aptekarz. Kiedy konferansjer pojął w czym rzecz, dyskretnie przekazał czeskiemu koledze, żeby powiedział „doktor podpułkownik”. Wtedy zaczęła śmiać się... orkiestra, bo gość inteligencją nie grzeszył, a tu nagle awansował na doktora.
No ale dość tych uprzejmości, występy czas zacząć. Na początek lżejszy repertuar – „Kukułeczka kuka, chłopiec panny szuka”.

Powiedzieć,że widownia się śmiała to nic nie powiedzieć. Widownia dosłownie tarzała się ze śmiechu.
Co jest , do cholery? Przecież to zwykła piosenka ludowa, bez żadnych podtekstów.

Okazało się, że „panna” to po czesku dziewica, a „szukać” znaczy mniej więcej tyle, co po polsku przelecieć...
Komentarze (7)

#4GFV0

Żyję sobie spokojnie w jednym z małych miast na wschodzie kraju. Mam piękną narzeczoną, bardzo dobrze płatną pracę, duże i fajnie urządzone, a co najważniejsze - własne mieszkanie.

Doceniałem każdy dzień, każdą zarobioną złotówkę, zwłaszcza że pochodzę ze wsi, z domu, w którym nie miałem łatwego i przyjemnego życia. Dzięki wsparciu kochanej babci (śp.), chyba jedynej osoby, która mnie wtedy wspierała oraz latom nauki i ciężkiej pracy, wyrwałem się stamtąd. Cieszyłem się, że tak potoczyło się moje życie i wszystko układa się zajebiście.

No tak, a właściwie... układało.

Kilka dni temu dowiedziałem się, że w firmie będą zmiany kadrowe, ale z uwagi na dobrą pozycję, nie obawiałem się utraty pracy. Jak się domyślacie - to był błąd. Szef stwierdził, że firma popadła w kłopoty i nie stać go mnie, ale że z moim doświadczeniem na pewno COŚ sobie znajdę. Wręczył mi rozwiązanie umowy za porozumieniem stron - "będzie lepiej, jeśli rozstaniemy się w takiej formie". Nie wiedziałem co powiedzieć, mówcie co chcecie, ale serio, to był dla mnie szok.

Wróciłem do domu, usiadłem i jeszcze przez chwilę wpatrywałem się w kartkę od szefa. Chwila przedłużyła się do godziny, a później od swojej mamy wróciła moja narzeczona. "Cześć, kochanie" - krzyknęła od progu. Potem poszła do kuchni, zrobiła sobie kawę i była już obok mnie.

Dziwne, ale w pierwszej chwili chyba nawet nie zauważyła, że coś jest nie tak. Milczałem. Jedyne czego wtedy pragnąłem to, żeby mnie przytuliła i powiedziała, że wszystko będzie dobrze. Podsunąłem jej leżące przede mną pismo. Ona patrzyła na nie jakby oszołomiona - bardziej niż ja. Kiedy zwróciła swój wzrok na mnie, w jej oczach zobaczyłem... złość. Nie współczucie, nie wsparcie, to była zwykła złość.

Nagle wstała i podeszła do okna. Też milczała. Byłem zdezorientowany, ale podszedłem do niej i chciałem się do niej przytulić. Kolejny szok: odepchnęła mnie i po chwili rzuciła suche: "Spodziewam się dziecka".

Zamurowało mnie... i kiedy już miałem coś powiedzieć, ona popatrzyła na mnie i wyjąkała: "Wiesz, myślałam że nigdy ci tego nie powiem, ale byłam z tobą tylko dla pieniędzy. Od kilku miesięcy cię z kimś zdradzam i z to z NIM zaszłam w ciążę. Miałam nadzieję, że razem z tobą wychowam to dziecko, bo mogłeś zapewnić mu lepsze życie niż mój kochanek, ale wiesz co? Teraz to nieważne, nic mnie już przy tobie nie trzyma". I poszła się pakować.

A i jeszcze coś! Na "do widzenia" stwierdziła, że wzięła sobie też prezent walentynkowy (ten, który przed nią schowałem na dnie szafy), bo przecież i tak nie będzie mi już potrzebny...

Wierzcie lub nie, ale całe moje "idealne" życie naprawdę POSYPAŁO się w ciągu jednego, zwykłego dnia.
Komentarze (18)

#wak0j

Tyle się mówi ostatnio o friendzonowaniu... Jeśli friendzone jest dziwny, to ja nie wiem, jak określić to, co mi się przydarzyło.

W liceum miałam kumpla. Bardzo się lubiliśmy, często wychodziliśmy gdzieś razem, przychodził do mnie do domu. Rodzice jak to rodzice, przygadywali mi, jaki to wspaniały "kawalier" mi się trafił, a ja się z tego śmiałam, no bo to przecież kumpel mój, mój bro, sztama i w ogóle.

Sielanka trwała, aż któregoś dnia kumpel przyłapał mnie na paleniu. Posmutniał coś, a następnego dnia odwiedził mnie i z poważną miną oznajmił, iż nie może być z kobietą, która pali i niestety musimy zakończyć nasz związek.

Mimo wrodzonego taktu nie powstrzymałam się przed wypaleniem "jaki, k*wa, związek?!".

Tak że tego. Nie wiem, kto tego dnia był w większym szoku.
Komentarze (3)

#Rl4wj

Jestem facetem. Brat jest kilka lat starszy. Gdy miałem może z 10 lat, często przeglądałem się jak brat gra na komputerze. Wtedy była na topie gra, w której prowadziło się klub piłkarski (Championship Menager, jeśli dobrze pamiętam). Brat, wielki ekspert, nie mógł poradzić sobie z jedną drużyną w ważnym meczu. Wczytywał wiele razy, ale zawsze przegrywał, albo wynik był niezadowalający (musiał wygrać chyba 3:0, żeby przejść dalej). Prosiłem go, żeby mi dał spróbować, ale odmawiał, bo gdzie taki gówniarz się zna... W końcu sfrustrowany ciągłym przegrywaniem dał się namówić, przy czym wypalił (chyba z emocji), że jak wygram, to mnie pocałuje w dupę. Chwyciłem za myszkę, ustawiałem skład, taktykę, motywowałem piłkarzy i zgadnijcie... Wygrałem! I to nie 3:0, a 7:0!

Mina brata bezcenna. Ale jedno muszę przyznać - jest słownym człowiekiem.
Komentarze (7)

#anDwE

Kiedy byłem na studiach, nie miałem kasy i byłem zarośnięty, więc chodziłem po akademiku szukając kogoś, kto umie obciąć włosy. Pewna słodka dziewczyna usłyszała to i powiedziała, "Hej, ja umiem obcinać włosy!". Obcięła mnie na korytarzu, a potem zaproponowała wyjście do knajpy. Zgodziłem się.

Minęło 13 lat, jesteśmy małżeństwem, a ona dalej mnie obcina. Jakieś dwa lata, kiedy byliśmy razem, przyznała się, że nie miała pojęcia jak obcinać włosy, ale bardzo chciała mieć wymówkę aby zagadać. Zrobiła to na korytarzu i zaprosiła mnie do knajpy, żebym nie mógł spojrzeć w lustro.
Komentarze (5)
Dodaj anonimowe wyznanie