Nie oceniajcie mnie od razu jak jakiegoś zboczeńca...
Mieszkam w bloku w niewielkim mieście. Moje okna są prawie na wprost mieszkania pewnej kobiety (nie znam jej). U mnie okna są trochę wyżej niż u niej, więc bez problemu wszystko widać. Pech (dla niej, dla mnie może szczęście), że jej łóżko położone jest tak, że widzę ją całą... Co parę dni ok. godziny 12-13 widzę ją, jak się masturbuje... I nie ukrywam, że mnie to podnieca.
Parę miesięcy temu mój dziadek zaproponował, że kupi mi spodnie, przy okazji spędzimy razem trochę czasu. Odwlekałam to spotkanie, co tydzień mówiłam mu, że w następnym tygodniu na pewno się spotkamy.
Teraz żałuję z całego serca mojego postępowania.
Parę dni temu dziadek zmarł na zawał. Co więcej, przepisał na mnie swoje mieszkanie. Kiedy weszłam do mieszkania po nim, by poszukać jego ważnych dokumentów, na łóżku zastałam ułożone w kosteczkę damskie spodnie w moim rozmiarze. Nigdy w życiu sobie tego nie wybaczę.
Strasznie się denerwuję przy kontaktach z ludźmi. Ostatnio u dentystki zamiast poprosić o znieczulenie, poprosiłam o eutanazję.
Ostatnio była u mnie matka pewnego chłopaka z groźbami, że mnie poda na policję, bo połamałem nos jej synkowi. Fakt, połamałem.
Trenuję boks. Ostatnio na treningu pojawiła się nowa grupa. Jeden chłopaczek był wyjątkowo narwany na sparing. Jak się dowiedział, że sparingi w jego grupie będą dopiero za kilka miesięcy, chciał się bić ze mną. Argumenty, że wszystko w swoim czasie nie działały.
Kiedy rzucił jakimś bluzgiem w trenera, ten w końcu pozwolił mu ze mną sparować.
Prawy prosty w nos i koniec.
Pozdrawiam panią mamę :)
Jestem introwertyczką, wolę siedzieć w domu i czytać książkę lub zrobić coś innego, co mnie usatysfakcjonuje, niż np. iść do znajomych na domówkę i słuchać rzeczy, które mnie nie interesują bądź też patrzeć się na ludzi, na których nie chcę. No, ale jak już wyjdę, to staram się miło spędzać czas z moim jakże ograniczonym gronem znajomych. A niedawno poznałam pewne dwie osoby. Brata i siostrę, typowi ekstrawertycy, polubili mnie, lecz chcieli się ze mną widzieć CODZIENNIE. Codziennie do mnie pisali, dzwonili, nachodzili mnie. Jak odmówiłam spotkania, to usłyszałam, że powinnam nauczyć się żyć w społeczeństwie, bo jestem aspołeczna. Więc na siłę zaczęli szukać dla mnie pomocy (psycholog, psychiatra etc.).
Ludzie mylą introwertyka z osobą aspołeczną. Ja nie jestem aspołeczna, nie mam nic do towarzystwa innych ludzi. Mało tego, lubię poznawać nowe osoby, jednak w większym gronie bardzo szybko się męczę i wtedy potrzebuję tygodnia odpoczynku, by zgromadzić siły na kolejne spotkania. Nie lubię prac zespołowych, bo mój umysł lubi pracować sam. Nie znaczy to jednak, że nie poradzę sobie z pracą w zespole.
Nie boję się wychodzić z domu, po prostu lubię robić rzeczy, które mnie uszczęśliwiają.
W tym wypadku np. czytanie książki. I nie mam depresji i problemów. Ludzie na siłę chcą pomagać osobom takim jak ja. Mi nie trzeba pomagać, mnie trzeba zrozumieć. Introwertyk zrozumie ekstrawertyka, jednak ekstrawertyk introwertyka już gorzej. Potrzebuję zrozumienia i swobody, to wszystko.
Czasem myślę, że przecież nie wolno nienawidzić matki, bo to ona dała tobie życie, nakarmiła, nauczyła pierwszych kroków i słów. Moja też to zrobiła, ale zrobiła też wiele innych rzeczy...
Moje dzieciństwo zanim poszłam do pierwszej klasy przebiegało tak jak u każdego innego normalnego dziecka (wizyty u dziadków, bieganie po dworze itd.). Moja mama w tym czasie poznała pewnego mężczyznę. I wtedy powoli nasze życie zaczęło się zmieniać – urodził się Krzyś. Wówczas byłam jeszcze za mała na opiekę nad dzieckiem, ale już wtedy poznałam co to kara i pas. No OK, niesforne dziecko, no rozumiem... Gdy byłam w 3 klasie podstawówki, urodził się Karolek. Wtedy moje dzieciństwo umarło. Mój czas po szkole wyglądał mniej więcej tak: zrobienie lekcji (obiady jadałam w szkole) i opiekunka wychodziła, w tym czasie zajmowałam się Karolkiem – przebranie pieluchy, nakarmienie i zabawa. I tak w kółko. Kiedy w końcu Karolek był większy, do moich obowiązków doszło kąpanie. A największym powodem dlaczego nie mogę wyjść na dwór było to, że kto się zajmie dzieckiem. Czyli dziecko w wózek i mogłam wyjść. Domyślcie się, jaki to był ból dla 10-letniej dziewczynki, że nie może się pobawić z koleżankami... Zbicie jakiejkolwiek rzeczy w domu skutkowało jednym wielkim krzykiem i karą, jakbym co najmniej pieniądze ukradła. W 4 klasie podstawówki doszedł obowiązek mycia naczyń, zostawienie brudnego kubka rano skutkowało również karą. Pamiętam też, jak moja mama sprawdzała mi lekcje – nie odbywało się to codziennie, a tylko wtedy, kiedy miała baaardzo zły humor. Zawsze była jakaś kara, np. musiałam przepisywać zeszyt od polskiego, bo był zapisany raz czarnym, raz niebieskim długopisem. I było tego o wiele, wiele więcej.
Zabrała mi dzieciństwo i mam do niej o to ogromny żal.
Zacznę od tego, że moi dziadkowie są 50 lat po ślubie. Babcia to kochana osoba, a dziadek na co dzień jest dosyć zgryźliwy. Zawsze myślałam, że są ze sobą jedynie z przyzwyczajenia.
Ostatnio odbywał się ślub kuzynki, wiadomo tańce itd. Aż w końcu przyszedł czas na jakieś zabawy. Trzeba było wylosować karteczkę z zadaniem. Zaczęła Panna Młoda. Miała przyprowadzić pod scenę najgrubszego pana, jakiego zna. Mój dziadek jest troszkę puszysty, więc padło na niego. Teraz to on dostał swoje zadnie. Miał przyprowadzić najlepiej ubraną panią. Chodził o lasce po tej sali, rozglądał się i rozglądał. Aż w końcu zobaczył babcię! Wziął ją za rękę, przyprowadził na środek sali, powiedział, że to ona jest najlepiej ubraną kobietą na tym przyjęciu, po czym złożył na jej ustach kilka niewinnych buziaków. Wszyscy bili brawa. Nikt się nie spodziewał, że dziadka stać na coś takiego.
Miałem 17 lat, gdy ją poznałem.
Była to osiemnastka mojego przyjaciela, on nas sobie przedstawił. Słyszałem o niej wcześniej, ale nigdy nie widziałem jej na żywo.
Podczas melanżu zacząłem się z nią bawić, całą noc poświęciłem tylko jej. Później miałem z nią regularny kontakt, zaczął się nasz związek. Każdy mnie ostrzegał, że ona nie da sobą pomiatać, ale przecież byłem wtedy silnym i niezależnym facetem, co to dla mnie. Szybko urwał mi się kontakt z przyjacielem, bo on jej nie lubił, nie chciał, bym spędzał z nią tyle czasu.
Ja jednak to kochałem, byłem w stanie zrobić dla niej wszystko. Kochałem ją, a ona mnie.
Ta przygoda trwała ponad dwa lata, w końcu udało mi się wyjść z nałogu, heroina opuściła moje życie.
Teraz, z perspektywy czasu, widzę, że to był najgorszy okres w moim życiu.
Uważajcie, nie próbujcie.
To Was zniszczy.
Byłam u chłopaka. Z łazienki usłyszeliśmy krzyk jego 10-letniej siostry. Zerwał się i pobiegł sprawdzić, co się stało. Nagle słychać jego krzyk...
Wstałam z kanapy i poszłam im zabić tego pająka.
Mam 21 lat i jestem studentem informatyki. Mój ojciec uczy matematyki w liceum. Pewnego dnia przyszedłem do niego do szkoły (po pracy mieliśmy jechać do sklepu budowlanego). Jednak okazało się, że musi zostać nieco dłużej, bo jedna z uczennic musiała poprawić sprawdzian. Kojarzyłem ją z widzenia. Szczerze mówiąc, spodobała mi się. Kilka razy dyskretnie podpytałem o nią tatę. Mówił, że jest dość dobra z matmy, ale coś nie idą jej logarytmy i poprawia każdą kartkówkę z tego tematu. Teraz pisała sprawdzian, ale jej nie szło. W pewnym momencie tata powiedział, że musi na chwilę wyjść do dyrektora i wróci za 5 minut. Gdy tylko wyszedł, pomogłem jej w rozwiązaniu kilku zadań. Następnego dnia napisała do mnie na Facebooku, dziękując za pomoc. Zaproponowała wspólną kawę w ramach rewanżu. Spotkaliśmy się raz, potem kolejny i w końcu zostaliśmy parą. Jesteśmy razem od czterech miesięcy.
Dziś rozmawiałem z tatą o mojej wybrance, a on wypalił: „Synu, gdybym ja wtedy nie wyszedł, to miałbyś gówno, nie dziewczynę”.
Dodaj anonimowe wyznanie
